De Pelgrim 1946

Niet te traceren van wie dit pseudoniem is. Een recensie uit: De Vrije Alkmaarder van 9 januari 1947: 

"De schrijver van deze verhalen heeft zich geërgerd over de schijnbare logica van tallooze detectiveverhalen. Inderdaad: de conclusies daarvan zijn vaak volkomen fantastisch, en in vele (ook van de gerenommeerd-beste) detective-verhalen is geen sprake meer van den oorspronklijken eisch, die aan elk van die verhalen gesteld moet worden: n.l zijn alle gegevens voor de oplossing zoo in het boek verwerkt, dat ‘n intelligent lezer, als hij zijn hersens maar gebruikte. de oplossing zelf zou kunnen vinden? In de verhalen van den schrijver, die zich achter het pseudoniem Bernardus Emoleo verbergt, zitten zwakke punten. Ik bedoel niet, dat zijn humor te zeer Leonard-Huizinga-achtig dwaas zou zijn. Dat komt

wel eens een keer voor, ja een enkele maal wordt het zelfs Camera Obscura-achtig (in het genre van „hier zet men koffie en over”; maar de schrijver geeft in zijn voorwoord toe, dat humor altijd subjectief  is, en hij heeft werkelijk geest genoeg. Alleen zouden wij hem dezen raad willen geven: wees wat zuiniger en soberder met den geest, dien je werkelijk bezit. De persiflage op de detective-story is uitstekend en er zitten genoeg grappige flitsen in het boek, om het van harte te kunnen aanbevelen aan ieder, de eens lachen wil —-en die genoeg „benul” heeft om de persiflage te begrijpen. Maar juist i.v.m. de subjectiviteit van dezen humor moge B.E. in zijn volgende boek (waarnaar ik met spanning uitkijk)  het bekende citaat

van de firma Goethe & Schiller over de zelfbeperking in praktijk brengen."

Behalve een kort verhaal in Hou en Trouw van 1-10-1946: Een Flardfantasie, zijn er verder geen werken meer aangetroffen onder deze schuilnaam.

js